Buenos Dias! Een van de manieren waarop je op Gran Canaria iemand kan begroeten. Nu is dit echter de beleefde versie die ik geleerd heb en werd ‘Olá’ toch het meeste gebruikt.
Het liefste zou ik willen zeggen dat alles hier perfect verlopen is en we heerlijke dagen hebben gehad. Nu was dit voor een groot deel ook het geval: de vlucht ging prima, het vervoer naar het hotel verliep ook soepel dankzij de Nederlandse hostess die op Gran Canaria aanwezig was en het zonnetje heeft tot nu toe elke dag geschenen. Het is een paar dagen lang zelfs tussen de 25 en de 30 graden geweest! Daarnaast, veel minder erg maar toch ook niet gewenst, is Ricardo vanaf aankomst flink verkouden geweest en hoestte nogal wat af. Ik zou bijna willen zeggen ‘meer dan ik’, maar dat betwijfel ik toch. Daarnaast had hij flink last van zijn rechteroor en het lijkt erop dat daar een ontsteking heeft gezeten. Niet echt de manier waarop je je vakantie wilt beginnen.
Gelukkig leek hij in de tweede week wat op te knappen, maar het heeft er toch nog tot het einde gezeten. Het was dus vooral genieten van veel zon, veel eten, veel drinken en veel slapen.
De dinsdag na onze aankomst gingen we op pad met onze eerste excursie. We hadden ons aangemeld voor de zogenaamde ‘Gran Tour’. Hierbij rijd je in een busje half Gran Canaria door, bezoekt een flink aantal dorpjes aan de oostkant van het eiland, een stuk of wat grotwoningen, 1 grote krater, 2 kerken en een van de hoogste punten met een prachtig uitzicht, waardoor je een goede indruk krijgt van hoe Gran Canaria er vóór het toerisme uit moet hebben gezien. Dankzij de regen was het, in tegenstelling tot dor en bruin, overal prachtig groen en daar hebben we ook flink van genoten. Wat was ik er graag geweest voordat het toerisme zo op kwam zetten. Playa del Inglés is namelijk puur en alleen maar gebouwd om de hordes toeristen (voornamelijk Engelsen, vandaar ook de naam ‘Playa del Ingles’) te kunnen huisvesten en dat merk je. In de dorpjes in het binnenland daarentegen zou ik best willen overwinteren J. Met die heuveltjes en dat weer zou het volgens mij super zijn voor mijn gezondheid.
Natuurlijk was deze tour niet de enige. Zo hebben we de vrijdag erop een zogenaamde ‘Magic Vision Dolphin-tour’ gedaan. Hierbij werd er gezocht naar verschillende zeedieren zoals dolfijnen, maar ook zeeschildpadden, vliegende vissen en wat al niet meer. Dat was tenminste de bedoeling… Wij hebben dus echt helemaal niks gezien. ’T Was desondanks een lekker boottochtje, waarbij we voor de eerste keer verbrand zijn, omdat we bepaalde delen niet in hadden gesmeerd. (Dat wil zeggen ik: mijn eigen hals en de inhammen bij Ricardo. Oeps…)
Op de laatste maandag zijn we naar Puerto de Mogan, ook wel Klein Venetië genoemd, te gaan. Dit was een erg schattig plaatsje: veel minder toeristisch dan waar wij verbleven, wat opener en veel leukere winkeltjes. In Playa Del Inglés hebben we vooral alleen maar CC’s (Centros Comerciales ofwel shopping malls) gezien, waarin je om de haverklap wordt afgezet en alles voor de massa wordt verkocht.
En verder hebben we gewoon lekker aan het zwembad gelegen, van de zon genoten, een beetje gewandeld door Playa del Inglés onder andere naar de CC’s, en we hebben aan het strand gezeten. Het water van de zee was wel erg koud en het zand kwam overal en nergens, dus dat werd geen zwemmen. Wat dat betreft lig ik liever aan het zwembad met een sangriaatje (en Ricardo met een biertje). Beiden hebben we de fles met factor 50 én die van 25 (bijna) leeggemaakt, dus er zit een minder heftig bruin kleurtje op dan ik had gehoopt, maar na een blik op alle andere roodverbrande toeristen denk ik dat wij het toch wat verstandiger hebben gedaan. Het hebben van CF alleen is wel genoeg.
Ook was er in het hotel een ‘Animación’ Team aanwezig. Wederom erg toeristisch, maar gelukkig was dit team wel erg grappig (“Ohh…my…Got”) en enthousiast en na 2 weken daar gebleven te zijn ken je ze wel. Ricardo maakte blijkbaar de eerste dag al een flinke indruk (met zijn optreden of met zijn naam, dat weten we niet), dus worden we (en vooral Ricardo) nu steeds herkend en aangesproken. Een voorbeeldje:
Terwijl hij brillen past in het winkeltje horen we ergens achter in de gang:
‘Ricaarrrdoo’
Wandelend door de gangen van het hotel: ‘Yoo, Ricarrrdoo, my man, good to see you’
Liggend bij het zwembad: ‘Yoo Ricaarrrdooo, how are you my friend? Good to have you here so long’.
Etc…
Het eten was er trouwens echt heerlijk en je kon ’s ochtends en ’s avonds onbeperkt opscheppen. Ik heb voornamelijk (heel) veel vis en groente en verschillende soorten paella gegeten, want dat was toch het lekkerste daar. Mijn darmen vonden het helaas wat minder leuk, vooral in het begin, (opgeblazen buik, verstopt of juist de andere kant op, etc.), maar dat is eigenlijk altijd zo als ik naar een vreemd land ga. Thuis gekomen bleek ik geen grammetje aangekomen te zijn. Sterker nog: ik was er een afgevallen. Toch teveel gewaterpolo’d? Of was het het limbodansen, waarbij ik gewonnen heb (en daarna een week lang last van mijn rug had. Oeps again…)?
Enfin, we hebben ons dus zeker vermaak! Nog een paar leuke feiten:
- Zondag 14 maart bleek het (volgens het weerbericht) in Vancouver bijna even warm te zijn als op GC (18 vs 21 graden Celsius). Asjemenou?
- De verkeerssituatie viel me erg mee. Voor elk zebrapad werd netjes gestopt en kon je veilig oversteken. Tijdens de Gran Tour hoorde ik waarom: Mocht iemand dit niet doen en hij wordt gespot door de politie, kan hij rekenen op een boete van maar liefst € 90! Dit mogen ze van mij ook in Nederland invoeren en dan het liefste in DH. En aangezien het gemiddelde BNP in GC ongeveer de helft van dat in NL is, zou dit bedrag in NL gesteld moeten worden op zo’n € 180. Eens kijken of er dan nog iemand je van je sokken rijdt.
- Het was warm en de airco deed het een paar dagen niet/slecht
- Het pasje van onze kamer deed het de dinsdag na de Gran Tour niet, waardoor we een nieuwe moesten halen.
- Lig ik aan het zwembad bij het hotel, komt er opeens een superbekend gezicht aanlopen. Wat een toeval, maar o zo gezellig :)!
- En als klap op de vuurpijl zaten we een kwartier voor vertrek van onze Gran Tour, vast in de lift van het hotel met een alarmbel waar niet op gereageerd werd. Gelukkig hoorde een schoonmaakster ons…
Een mooie twee weken die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar zijn!
En om het verhaal compleet te maken, hieronder nog een paar foto’s… (Meer foto’s op mijn Facebook/Hyves). Wie kan er trouwens raden wat voor een plant/struik/boom er op mijn foto bovenaan mijn blog staat?
De leuke vakantie heeft helaas wel, net als het minder leuke begin, een minder leuk einde gehad. Tijdens deze twee weken zijn Ricardo en ik er achter gekomen dat onze relatie meer op een vriendschap ging lijken dan op wat we wilden hebben. Datgene wat iets extra’s geeft aan je relatie als geliefden, die klik of vonk, voelden wij beiden niet meer. We hadden wel gehoopt dit terug te krijgen/vinden tijdens de vakantie, maar dat is helaas niet gebeurd. Een lastige beslissing en ook erg jammer, want we geven nog wel erg om elkaar. Daarom hebben we ook besloten dat, zodra de tijd er rijp voor is, we (weer) ‘gewoon’ als vrienden verder willen gaan.
Gelukkig hebben we samen nog van een mooie vakantie kunnen genieten en terugkijken op een leuk jaar.
Goed, foto's dus:
De bushalte. Vervelend om hier te wachten...
