Thursday, January 31, 2008
Hmm
Wat is chocolademelk toch lekker. Vooral die warme variant met slagroom erop. Mijn favoriet in de wintermaanden!
Wednesday, January 30, 2008
Slapen
De afgelopen weken heb ik mijn bed een stuk beter leren kennen. Dit kan ook niet anders als je om 11 uur 's avonds naar bed gaat, om 11 uur 's avonds opstaat en tussendoor ook nog 2 uur slapen moet, omdat ik na een paar uur wakker geweest te zijn alweer helemaal instort. Zo kan het natuurlijk niet verder, en na de afgelopen nachten weer flinke hoestbuien gehad te hebben en momenteel weer verhoging, heb ik besloten de dokter morgen maar weer te bellen. De afspraak van vorige week was namelijk het nog even aan te zien en als het verslechterde: bellen en een infuuskuur. Dit is duidelijk nu het geval, maar aangezien ik overal om me heen hoor dat mensen opgenomen worden, vraag ik me af hoe snel er plek gaat zijn voor mij. Maar dat gaat de dokter maar regelen morgen.
Om weer aan mijn beweging te komen vandaag, besloot ik om toch naar volleybal te gaan. Ik had immers tot 5 uur geslapen en om dan van 7 tot 9 te gaan volleyballen leek me wel te doen.
Zoals de meesten wel weten, ga ik overal op de fiets naar toe. De beweging is goed voor me, ook al kom ik soms maar heel langzaam vooruit (vanwege de wind en enige oneffenheden gedurende de rit). Ik heb dan nu ook besloten een aangepaste fiets aan te vragen: Een fiets met een motortje, die mij kan helpen als ik weer eens tegenwind heb, of een 'heuvel' op moet. Den Haag blijft een winderige stad.
Momenteel rijd ik echter nog op een normale fiets en dit gaat bij rechte stukken en zonder tegenwind nog wel goed. Dagelijks rijd ik echter door kilo's glas, dat her en der verspreid over straat ligt, maar een klapband of andere ongelukkigheden met mijn fiets heb ik nog niet gehad. Tot vanavond.
Het stomme is dat het niet eens een klapband was, en dat er ook geen spoor van glas te zien was. Mijn fiets, en zijn banden, zijn waarschijnlijk zo oud, dat mijn achterband het gewoon heeft begeven en de halve rand gescheurd is. De flarden hangen erbij. Aangezien ik toen dichterbij school was ben ik daar maar heen gelopen, heb mijn fiets in de fietsenkelder gezet en toen bleek dat er geen volleybal was (ik zag geen spoor van enkele andere bekenden), ben ik maar weer naar huis gelopen om toch nog een beetje beweging te hebben. Mijn route loopt ook langs de tramlijn, dus ik kon nog elk moment de tram nemen als ik te moe werd. Het lopen ging echter behoorlijk goed (dat verbaast me dan weer met mijn huidige staat van gezondheid), alleen tegelijkertijd bellen wil niet echt.
Dus nu ga ik naar bed, hopende dat ik me morgen weer wat beter zal voelen (zonder verhoging bijvoorbeeld), maar dat zal wel niet.
Welterusten!
Om weer aan mijn beweging te komen vandaag, besloot ik om toch naar volleybal te gaan. Ik had immers tot 5 uur geslapen en om dan van 7 tot 9 te gaan volleyballen leek me wel te doen.
Zoals de meesten wel weten, ga ik overal op de fiets naar toe. De beweging is goed voor me, ook al kom ik soms maar heel langzaam vooruit (vanwege de wind en enige oneffenheden gedurende de rit). Ik heb dan nu ook besloten een aangepaste fiets aan te vragen: Een fiets met een motortje, die mij kan helpen als ik weer eens tegenwind heb, of een 'heuvel' op moet. Den Haag blijft een winderige stad.
Momenteel rijd ik echter nog op een normale fiets en dit gaat bij rechte stukken en zonder tegenwind nog wel goed. Dagelijks rijd ik echter door kilo's glas, dat her en der verspreid over straat ligt, maar een klapband of andere ongelukkigheden met mijn fiets heb ik nog niet gehad. Tot vanavond.
Het stomme is dat het niet eens een klapband was, en dat er ook geen spoor van glas te zien was. Mijn fiets, en zijn banden, zijn waarschijnlijk zo oud, dat mijn achterband het gewoon heeft begeven en de halve rand gescheurd is. De flarden hangen erbij. Aangezien ik toen dichterbij school was ben ik daar maar heen gelopen, heb mijn fiets in de fietsenkelder gezet en toen bleek dat er geen volleybal was (ik zag geen spoor van enkele andere bekenden), ben ik maar weer naar huis gelopen om toch nog een beetje beweging te hebben. Mijn route loopt ook langs de tramlijn, dus ik kon nog elk moment de tram nemen als ik te moe werd. Het lopen ging echter behoorlijk goed (dat verbaast me dan weer met mijn huidige staat van gezondheid), alleen tegelijkertijd bellen wil niet echt.
Dus nu ga ik naar bed, hopende dat ik me morgen weer wat beter zal voelen (zonder verhoging bijvoorbeeld), maar dat zal wel niet.
Welterusten!
Wednesday, January 23, 2008
Ziek!
De hele film is gemaakt als een uiting van kritiek op de Amerikaanse samenleving en hun zorgstelsel. Doorspekt met de (soms wat bizarre) humor van Michael Moore himself, maar vooral grotendeels een serieus onderwerp, met gebeurtenissen en verhalen waarvan ik eigenlijk nog steeds niet kan geloven dat het allemaal waar gebeurd is.
Het is echt gewoon abnormaal hoe het met de zorgverzekering/-verzekerden en -verzekeraars in Amerika gesteld is.
Mensen die hun kinderen verliezen, ouderen die bij hun kinderen moeten wonen en de "hero's of 9/11". Allemaal zitten ze in hetzelfde schuitje. Of kan ik beter zeggen: buiten de boot vallen? Wel als het gaat om hun zorgverzekering. Zowieso, maar vooral tijdens het kijken van deze film ben ik echt heel blij dat ik in een land woon waar dit soort praktijken niet aan de orde zijn.
Af en toe is de film wel moeilijk te volgen, vanwege de snelle gesprekken en de ondertiteling die wegvalt tegen een witte achtergrond, maar dat doet niks af aan het totale plaatje.
Sicko, van Michael Moore. Ik raad iedereen aan om hem te kijken!
Het is echt gewoon abnormaal hoe het met de zorgverzekering/-verzekerden en -verzekeraars in Amerika gesteld is.
Mensen die hun kinderen verliezen, ouderen die bij hun kinderen moeten wonen en de "hero's of 9/11". Allemaal zitten ze in hetzelfde schuitje. Of kan ik beter zeggen: buiten de boot vallen? Wel als het gaat om hun zorgverzekering. Zowieso, maar vooral tijdens het kijken van deze film ben ik echt heel blij dat ik in een land woon waar dit soort praktijken niet aan de orde zijn.
Af en toe is de film wel moeilijk te volgen, vanwege de snelle gesprekken en de ondertiteling die wegvalt tegen een witte achtergrond, maar dat doet niks af aan het totale plaatje.
Sicko, van Michael Moore. Ik raad iedereen aan om hem te kijken!
Tien voor Taal
Wat een geweldig programma is dat toch!! Ik ben echt zó blij dat het weer is begonnen. Belgen die tegen Nederlanders strijden wat betreft de kennis van de, let wel; Nederlandse Taal. Die wij, de Nederlanders, dan toch eigenlijk beter zouden moeten kennen, als ik de verhalen mag geloven dat het Vlaams zo erg anders is.
Wat me dan ook verbaast is het feit dat de Belgen élke keer weer winnen (behalve zonet toevallig). Zou het Nederlandse onderwijs dan toch achteruit gaan, zoals laatst beschreven in het een of ander tijdschrift of krant.
Zelf doe ik altijd enthousiast mee aan de taalspelletjes. Over het algemeen gaat het vrij goed, tot ik weer struikel over de een of andere geniepige taalfout, waarover men zich in het echte leven absoluut niet druk zou maken. Denk ik... En alles wat ik niet ken (of vergeten ben) leer ik (weer) bij dit hoogst leerzame en vermakelijke spelletje.
Een aanrader dus, voor op de woensdag avond: Tien voor Taal, op Nederland 2. Starttijd ergens tussen 21.00 en 21.30. En degene die er dan nog niet genoeg van kan krijgen gaat gewoon naar http://www.10voortaal.com/.
Wat me dan ook verbaast is het feit dat de Belgen élke keer weer winnen (behalve zonet toevallig). Zou het Nederlandse onderwijs dan toch achteruit gaan, zoals laatst beschreven in het een of ander tijdschrift of krant.
Zelf doe ik altijd enthousiast mee aan de taalspelletjes. Over het algemeen gaat het vrij goed, tot ik weer struikel over de een of andere geniepige taalfout, waarover men zich in het echte leven absoluut niet druk zou maken. Denk ik... En alles wat ik niet ken (of vergeten ben) leer ik (weer) bij dit hoogst leerzame en vermakelijke spelletje.
Een aanrader dus, voor op de woensdag avond: Tien voor Taal, op Nederland 2. Starttijd ergens tussen 21.00 en 21.30. En degene die er dan nog niet genoeg van kan krijgen gaat gewoon naar http://www.10voortaal.com/.
Monday, January 21, 2008
Aanpassinkjes
Een late avond, eigenlijk allang tijd om in mijn bed te liggen. De meeste mensen doen dit dan ook al, want het is rustig op MSN. Mijn vader zit naar een of ander programma over kerken in Weesp te kijken, aangezien hij daar binnenkort op inspectie moet. (Voor degenen die het niet weten: Mijn vader werkt bij de rijksinspectie monumentenzorg).
Ik besluit mijn blog up te daten, dit heb ik namelijk al lang niet meer gedaan. Zo plaats ik een klokje, gevonden via de Hyves van Annemarie, kom ik er achter dat er nog links tussen staan van mensen die hun weblog allang weer gedelete hebben en dat ik bijvoorbeeld nog geen enkele link naar Gerbens weblog over zijn leven in Nieuw-Zeeland heb gegeven!
Gerben heeft dus speciaal voor zijn avontuur in Nieuw-Zeeland een hyves aangemaakt. De updates zijn niet erg regelmatig, maar wat wil je met werkdagen van soms meer dan 12 uur en internetcafe's die al om 9 uur sluiten. Het laatste verhaal is dan ook van 1 maand geleden. Het bellen tussen ons gebeurt nu ongeveer 1 keer per week, en dat vind ik eigenlijk vrij goed te doen. Voor Gerben wegging was ik bang dat ik hem soms weken niet zou spreken, en vond ik dat we toch minstens 1 keer per week contact met elkaar moesten hebben. Nu heeft Gerben gelukkig een mobieltje waarmee hij me kan sms-en, wat we dan ook bijna elke dag doen (gemiddeld 1 smsje per dag).
Na meer dan tien weken al alleen geweest te zijn, ben ik er wel aardig aan gewend dat ik de meeste dagen van de week weer alleen ben. Soms heb ik een dipje, dan kan bijna niks me opvrolijken en wil ik alleen maar op de bank onder een deken doelloos televisie kijken, of een boek lezen. Als ik echt teveel gedachten heb (meestal 's nachts), over dingen die me bezighouden en die ik aan Gerben kwijt wil, of gewoon dagelijkse gebeurtenissen, dan schrijf ik die op en stuur die soms op naar hem.
De meeste dagen gaan echter gelukkig zonder bijzonderheden voorbij. Vooral als we weer kunnen bellen ben ik erg vrolijk. De uren voor het afgesproken tijdstip kan je alles tegen me zeggen wat je wilt, en ook tijdens en na het gesprek (via Skype, dus met beeld) blijft er een grote grijns op mijn gezicht staan. Er zitten ook nog maar iets meer dan 7 weken voor ik die kant op ga, dus dat heeft ook grote invloed op mijn humeur.
En zo tikt de tijd onverwijld door. Ik wil nog een stuk of 5 blogs posten, over alle gedachten die ik vandaag heb gehad en waar ik wel een blog aan zou kunnen wijden. Maar het is alweer bijna 12 uur, veel te laat, dus nog even in het kort mijn gezondheid en dan ga ik naar bed:
Na een serieuze benauwdheid van ongeveer een week, die ofwel van dat ene tripje naar het café komt, of dat mijn longen er gewoon momenteel weer de brui aan geven, maakte ik plannen om de dokter vandaag te bellen. Maar plots, na een onrustige nacht en zondagochten vol hoestbuien, blijk ik opeens weer een stuk beter en dieper in te kunnen ademen. Dat gebeurt altijd als ik zulke plannen maak. Aangezien ik komende woensdag al een afspraak had staan, heb ik besloten om de telefoon nog even de telefoon te laten en kijken hoe het gaat tot woensdag. Ik ben namelijk nog wel enigzins benauwd, en heb ook een verhoging van mijn temperatuur. Ik wil kijken of dit dinsdagochtend en woensdagochtend nog steeds zo is, en uiteraard aankaarten bij de dok! Dan mag hij beslissen wat er gaat gebeuren.
Welterusten!
Ik besluit mijn blog up te daten, dit heb ik namelijk al lang niet meer gedaan. Zo plaats ik een klokje, gevonden via de Hyves van Annemarie, kom ik er achter dat er nog links tussen staan van mensen die hun weblog allang weer gedelete hebben en dat ik bijvoorbeeld nog geen enkele link naar Gerbens weblog over zijn leven in Nieuw-Zeeland heb gegeven!
Gerben heeft dus speciaal voor zijn avontuur in Nieuw-Zeeland een hyves aangemaakt. De updates zijn niet erg regelmatig, maar wat wil je met werkdagen van soms meer dan 12 uur en internetcafe's die al om 9 uur sluiten. Het laatste verhaal is dan ook van 1 maand geleden. Het bellen tussen ons gebeurt nu ongeveer 1 keer per week, en dat vind ik eigenlijk vrij goed te doen. Voor Gerben wegging was ik bang dat ik hem soms weken niet zou spreken, en vond ik dat we toch minstens 1 keer per week contact met elkaar moesten hebben. Nu heeft Gerben gelukkig een mobieltje waarmee hij me kan sms-en, wat we dan ook bijna elke dag doen (gemiddeld 1 smsje per dag).
Na meer dan tien weken al alleen geweest te zijn, ben ik er wel aardig aan gewend dat ik de meeste dagen van de week weer alleen ben. Soms heb ik een dipje, dan kan bijna niks me opvrolijken en wil ik alleen maar op de bank onder een deken doelloos televisie kijken, of een boek lezen. Als ik echt teveel gedachten heb (meestal 's nachts), over dingen die me bezighouden en die ik aan Gerben kwijt wil, of gewoon dagelijkse gebeurtenissen, dan schrijf ik die op en stuur die soms op naar hem.
De meeste dagen gaan echter gelukkig zonder bijzonderheden voorbij. Vooral als we weer kunnen bellen ben ik erg vrolijk. De uren voor het afgesproken tijdstip kan je alles tegen me zeggen wat je wilt, en ook tijdens en na het gesprek (via Skype, dus met beeld) blijft er een grote grijns op mijn gezicht staan. Er zitten ook nog maar iets meer dan 7 weken voor ik die kant op ga, dus dat heeft ook grote invloed op mijn humeur.
En zo tikt de tijd onverwijld door. Ik wil nog een stuk of 5 blogs posten, over alle gedachten die ik vandaag heb gehad en waar ik wel een blog aan zou kunnen wijden. Maar het is alweer bijna 12 uur, veel te laat, dus nog even in het kort mijn gezondheid en dan ga ik naar bed:
Na een serieuze benauwdheid van ongeveer een week, die ofwel van dat ene tripje naar het café komt, of dat mijn longen er gewoon momenteel weer de brui aan geven, maakte ik plannen om de dokter vandaag te bellen. Maar plots, na een onrustige nacht en zondagochten vol hoestbuien, blijk ik opeens weer een stuk beter en dieper in te kunnen ademen. Dat gebeurt altijd als ik zulke plannen maak. Aangezien ik komende woensdag al een afspraak had staan, heb ik besloten om de telefoon nog even de telefoon te laten en kijken hoe het gaat tot woensdag. Ik ben namelijk nog wel enigzins benauwd, en heb ook een verhoging van mijn temperatuur. Ik wil kijken of dit dinsdagochtend en woensdagochtend nog steeds zo is, en uiteraard aankaarten bij de dok! Dan mag hij beslissen wat er gaat gebeuren.
Welterusten!
Sunday, January 20, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)