Helaas, deze quiz is alleen te maken als je lid bent van Facebook. Dus geen linkje dit keer
Wednesday, February 13, 2008
I'm Belle
Tuesday, February 12, 2008
Misschien...
...blijf ik de volgende keer gewoon de volle drie weken in het ziekenhuis. Dan weet ik zeker dat ik me in ieder geval NIET moe ga voelen...
Time flies
Het is al weer meer dan 3 maanden geleden dat Gerben vertrokken is naar Nieuw-Zeeland. Dit betekent dat ik al over een kwart van de tijd heen ben. Als je het zo bekijkt, gaat dat toch best snel. Ook is het nog maar 1 maand voor ik zelf vertrek. Ik moet zeggen dat ik er echt heel erg veel zin in heb! Ik heb er ook echt wel behoefte aan om alles hier even achter me te laten en alleen met Gerben heerlijk vakantie houden. Natuurlijk doe ik momenteel ook niet echt veel, maar samen met mijn (over?)vermoeidheid en mijn huidige antibioticakuur laat het allemaal ook niet al te veel te wensen over. Behalve dat ben ik nog wel bezig met dingen aanvragen, stage zoeken, en een beetje Duits.
Het is vooral die langdurende, sle/opende vermoeidheid die mij dwars zit. Met mijn longen gaat het inmiddels weer een stuk beter: Ik ben nauwelijks benauwd meer, ook weinig met inspanning en ik hoest een stuk minder. Ook heb ik mijn insuline naar beneden kunnen draaien, ik merk dat ik weer sneller in een hypo vlieg. (Voor de leken: Als er een infectie in je longen zit, gaat je bloedsuiker vaak ook omhoog. Voor mij als diabeet betekent dit meer insuline spuiten, omdat ik anders te hoog zit. Voor niet-diabeten denk ik dat het wel meevalt)
Het is natuurlijk ook wel logisch dat ik moe ben. Die antibiotica is niet niks (het blijft toch chemisch spul), dus dat hakt er flink in. Ook het feit dat ik eigenlijk veeel te hard gewerkt hebt het vorige semester, ondanks de dropping van 3 vakken, is me niet in de koude kleren gaan zitten. Verder helpt het niet als de pomp 2 nachten achter elkaar gaat piepen, omdat de 'batterij leeg is'. Natuurlijk gebeurt dat alleen 's nachts...
Nu hoor ik vaak van mensen dat de 'chronische vermoeidheid' heeft toegeslagen, maar ik hoop dat het bij mij gewoon een lange nasleep is van dat semester. Ik hoop dat twee x 25 uur in een vliegtuig en een maandje in Nieuw-Zeeland mij erover heen gaan helpen.
Ik vind het namelijk niks dat ik 's ochtends wakker word na een nacht van 10 uur slaap en me voel alsof ik ben overreden door een stoomwals. Als ik in de spiegel kijk, schrik ik soms ook echt van mezelf. Een wit gezicht met twee vermoeide ogen kijken me aan. Om dit enigzins te verhelpen, ben ik vanmiddag een uurtje in de zon gaan liggen. De februari zon zal niet zo veel kracht hebben, maar ik wordt er in ieder geval vrolijker van en het is goed voor mijn vitamine D :). Van mij mogen deze zonnige dagen dus nog wel even blijven voortduren!
Het is vooral die langdurende, sle/opende vermoeidheid die mij dwars zit. Met mijn longen gaat het inmiddels weer een stuk beter: Ik ben nauwelijks benauwd meer, ook weinig met inspanning en ik hoest een stuk minder. Ook heb ik mijn insuline naar beneden kunnen draaien, ik merk dat ik weer sneller in een hypo vlieg. (Voor de leken: Als er een infectie in je longen zit, gaat je bloedsuiker vaak ook omhoog. Voor mij als diabeet betekent dit meer insuline spuiten, omdat ik anders te hoog zit. Voor niet-diabeten denk ik dat het wel meevalt)
Het is natuurlijk ook wel logisch dat ik moe ben. Die antibiotica is niet niks (het blijft toch chemisch spul), dus dat hakt er flink in. Ook het feit dat ik eigenlijk veeel te hard gewerkt hebt het vorige semester, ondanks de dropping van 3 vakken, is me niet in de koude kleren gaan zitten. Verder helpt het niet als de pomp 2 nachten achter elkaar gaat piepen, omdat de 'batterij leeg is'. Natuurlijk gebeurt dat alleen 's nachts...
Nu hoor ik vaak van mensen dat de 'chronische vermoeidheid' heeft toegeslagen, maar ik hoop dat het bij mij gewoon een lange nasleep is van dat semester. Ik hoop dat twee x 25 uur in een vliegtuig en een maandje in Nieuw-Zeeland mij erover heen gaan helpen.
Ik vind het namelijk niks dat ik 's ochtends wakker word na een nacht van 10 uur slaap en me voel alsof ik ben overreden door een stoomwals. Als ik in de spiegel kijk, schrik ik soms ook echt van mezelf. Een wit gezicht met twee vermoeide ogen kijken me aan. Om dit enigzins te verhelpen, ben ik vanmiddag een uurtje in de zon gaan liggen. De februari zon zal niet zo veel kracht hebben, maar ik wordt er in ieder geval vrolijker van en het is goed voor mijn vitamine D :). Van mij mogen deze zonnige dagen dus nog wel even blijven voortduren!
Friday, February 08, 2008
Gepiep(t)
Denk je van het gepiep van de infuuspomp vroeg in de morgen af te zijn, ga je thuis 's nachts op je infuusslangetje liggen, waardoor die afgesloten wordt en er vervolgens niks meer doorheen kan. Met als gevolg dat je dus wakker wordt van een pomp die keihard gaat loeien. Jeetje wat een herrie, ik schrok me dood! Ik was al weer bang dat er van alles mis was.... Maar na enig verliggen hield het op en kon ik (gelukkig) rustig verder slapen. Al bij al een stuk betere nacht dan in het ziekenhuis!
Wat ook leuk is, is het dansen met een infuus in en het tasje om. Ik heb het toenstraks geprobeerd en alles gaat goed, behalve als ik moet draaien. Dan 'waaiert' het tasje uit, waardoor het tasje dus tegen de danspartner aanbotst. Ik heb dus meerdere mannen met mijn infuustasje om de heupen geslagen, haha!
Wat ook leuk is, is het dansen met een infuus in en het tasje om. Ik heb het toenstraks geprobeerd en alles gaat goed, behalve als ik moet draaien. Dan 'waaiert' het tasje uit, waardoor het tasje dus tegen de danspartner aanbotst. Ik heb dus meerdere mannen met mijn infuustasje om de heupen geslagen, haha!
Wednesday, February 06, 2008
Meer ziekenhuis
Eigenlijk was ik nog niet klaar met het vorige stukje ;)
Slapen in het ziekenhuis gaat vaak ook niet van harte. Eerst kan je 's avonds niet in slaap komen, omdat je overdag al niks gedaan hebt, want je mag je kamer niet uit, dus lig je de hele dag op bed of zit je aan tafel, met zo nu en dan een uitstapje naar de wc (= 5 stappen). Met alle antibiotica (opgelost in zoutwater) en zoutwater (voor het spoelen) gebeurt dat trouwens nog vrij vaak, dus toch wat beweging.
Niet kunnen slapen dus. Als het rond 12 uur dan eindelijk een beetje lijkt te gaan lukken, ga je weer op je slangetje liggen ofzo, waardoor de infuuspomp gaat piepen en je dus weer klaarwakker bent.
Als je dan echt eindelijk slaapt, is het weer een uur verder. Vijf volle uren kan je heerlijk slapen, totdat om 6 uur de antibiotica aan wordt gehangen, waardoor je om half 7, kwart voor 8 en kwart over 8 weer heerlijk wakker gepiept wordt. Denk je dat je eindelijk nog even verder kan soezen, komt degene die het eten rondbrengt met het ontbijt binnen onder een luid'en vrolijk 'Goeiemorgen!' (Nee, nog geen goeiemoggel).
Grrr, zie je niet dat ik nog slaap, of althans nog steeds probeer te slapen...
.....MAAR!
Ongelooflijk, maar waar, een ziekenhuisbezoek heeft niet alleen maar negatieve kanten. Zo heb je alle lieve verpleegsters, die altijd vrolijk zijn en graag even met je komen kletsen. 'Ze hebben toch niet zo veel te doen'. Juist... Gezellig :)
En uiteraard de vele knappe (mannelijke) dokters die op en rond de longafdeling werken en die je elke dag ziet langskomen. Vooral leuk als je in het kamertje ziet, dat 2 open deuren heeft en tegenover het kamertje zit, waar verpleegsters en dokters constant in en uit lopen.
Enne, tja, ehh
Dat was het wel zo'n beetje
Slapen in het ziekenhuis gaat vaak ook niet van harte. Eerst kan je 's avonds niet in slaap komen, omdat je overdag al niks gedaan hebt, want je mag je kamer niet uit, dus lig je de hele dag op bed of zit je aan tafel, met zo nu en dan een uitstapje naar de wc (= 5 stappen). Met alle antibiotica (opgelost in zoutwater) en zoutwater (voor het spoelen) gebeurt dat trouwens nog vrij vaak, dus toch wat beweging.
Niet kunnen slapen dus. Als het rond 12 uur dan eindelijk een beetje lijkt te gaan lukken, ga je weer op je slangetje liggen ofzo, waardoor de infuuspomp gaat piepen en je dus weer klaarwakker bent.
Als je dan echt eindelijk slaapt, is het weer een uur verder. Vijf volle uren kan je heerlijk slapen, totdat om 6 uur de antibiotica aan wordt gehangen, waardoor je om half 7, kwart voor 8 en kwart over 8 weer heerlijk wakker gepiept wordt. Denk je dat je eindelijk nog even verder kan soezen, komt degene die het eten rondbrengt met het ontbijt binnen onder een luid'en vrolijk 'Goeiemorgen!' (Nee, nog geen goeiemoggel).
Grrr, zie je niet dat ik nog slaap, of althans nog steeds probeer te slapen...
.....MAAR!
Ongelooflijk, maar waar, een ziekenhuisbezoek heeft niet alleen maar negatieve kanten. Zo heb je alle lieve verpleegsters, die altijd vrolijk zijn en graag even met je komen kletsen. 'Ze hebben toch niet zo veel te doen'. Juist... Gezellig :)
En uiteraard de vele knappe (mannelijke) dokters die op en rond de longafdeling werken en die je elke dag ziet langskomen. Vooral leuk als je in het kamertje ziet, dat 2 open deuren heeft en tegenover het kamertje zit, waar verpleegsters en dokters constant in en uit lopen.
Enne, tja, ehh
Dat was het wel zo'n beetje
(8)En we gaan weer terug naar huis...(8)
(Voor de niet-MSNers onder ons: de (8) beeld een muzieknootje uit)
En daar zit ik weer: thuis achter mijn computertje. Heerlijk!!
Voor degenen die kaartjes hebben gestuurd: Bedankt :). Dat vind ik stiekem toch nog steeds leuker dan mailtjes of e-cards. Zeker als je geen internet hebt natuurlijk.
Toenet mijn mailtjes even doorgespit, het aantal 100 is helaas nét niet gehaald. Volgende keer toch een dagje langer blijven. (Of niet)
Zelf ben ik toch altijd weer opgelucht als ik thuis zit. In het ziekenhuis wordt je wel goed verzorgd, en rust ik een stuk beter uit dan thuis! Dat laatste is ook niet zo gek als je bedenkt dat ik in het ziekenhuis 23/7 in een kamertje van 3 bij 3 zit. Een beetje zoals mijn kamertje in Matsi in Griekenland, maar dan zonder dat er uit mag. Éen keer per dag een uurtje is wel mogelijk, namelijk na 5 uur (als de poli's dicht zijn, dus het risico op het tegenkomen van een CF-er een stuk kleiner is. Maar dan moet er nog gepland worden, want ik ben uiteraard niet de enige CF-er in het ziekenhuis. Dat is dus nog een heel gedoe, maar alles is beter dan 24/7.
Verder kent iedereen de verhalen over het ziekenhuisvoedsel... Het is wel te eten, maar het brood is vaak droog, het avondeten Heel Erg Gaargekookt en heeft alles (vooral de chocopasta en de toetjes) een chemische bijsmaak. Dat is trouwens iets dat ik niet goed snap. Mensen worden toch veel sneller beter als ze alles vers krijgen? Het zal allemaal wel aan de kosten liggen, maar als je er nou mensen eerder mee het ziekenhuis uit krijgt? Dan bespaar je kosten.
Enfin, zo de gedachten als je suf voor je uit zit te staren, omdat je die dag al 4 uur TV hebt gekeken, 2 uur Sudoku's hebt gemaakt en de rest alleen een beetje zit te lezen. Ze hebben trouwens wel iets nieuws waar je je mee kan vermaken: De Braintrainer van Dr. Kamanogwat. Volgens mij helpt dat ding niet echt. De eerste dag ging mijn brainleeftijd omlaag, en vervolgens weer omhoog. Dit soort puzzeltjes doe ik ook vaak in puzzelboekjes, dus ik denk dat ik mijn prefrontale cortex vaak genoeg activeer ;).
Nog 1 ding die ik kwijt wil:
En daar zit ik weer: thuis achter mijn computertje. Heerlijk!!
Voor degenen die kaartjes hebben gestuurd: Bedankt :). Dat vind ik stiekem toch nog steeds leuker dan mailtjes of e-cards. Zeker als je geen internet hebt natuurlijk.
Toenet mijn mailtjes even doorgespit, het aantal 100 is helaas nét niet gehaald. Volgende keer toch een dagje langer blijven. (Of niet)
Zelf ben ik toch altijd weer opgelucht als ik thuis zit. In het ziekenhuis wordt je wel goed verzorgd, en rust ik een stuk beter uit dan thuis! Dat laatste is ook niet zo gek als je bedenkt dat ik in het ziekenhuis 23/7 in een kamertje van 3 bij 3 zit. Een beetje zoals mijn kamertje in Matsi in Griekenland, maar dan zonder dat er uit mag. Éen keer per dag een uurtje is wel mogelijk, namelijk na 5 uur (als de poli's dicht zijn, dus het risico op het tegenkomen van een CF-er een stuk kleiner is. Maar dan moet er nog gepland worden, want ik ben uiteraard niet de enige CF-er in het ziekenhuis. Dat is dus nog een heel gedoe, maar alles is beter dan 24/7.
Verder kent iedereen de verhalen over het ziekenhuisvoedsel... Het is wel te eten, maar het brood is vaak droog, het avondeten Heel Erg Gaargekookt en heeft alles (vooral de chocopasta en de toetjes) een chemische bijsmaak. Dat is trouwens iets dat ik niet goed snap. Mensen worden toch veel sneller beter als ze alles vers krijgen? Het zal allemaal wel aan de kosten liggen, maar als je er nou mensen eerder mee het ziekenhuis uit krijgt? Dan bespaar je kosten.
Enfin, zo de gedachten als je suf voor je uit zit te staren, omdat je die dag al 4 uur TV hebt gekeken, 2 uur Sudoku's hebt gemaakt en de rest alleen een beetje zit te lezen. Ze hebben trouwens wel iets nieuws waar je je mee kan vermaken: De Braintrainer van Dr. Kamanogwat. Volgens mij helpt dat ding niet echt. De eerste dag ging mijn brainleeftijd omlaag, en vervolgens weer omhoog. Dit soort puzzeltjes doe ik ook vaak in puzzelboekjes, dus ik denk dat ik mijn prefrontale cortex vaak genoeg activeer ;).
Nog 1 ding die ik kwijt wil:
- Wat is het toppunt van nuttigheid? Met je skelter over een hoopje zand rijden tot die plat is. (Wat je al niet ziet, zo uit het raam van je ziekenhuiskamertje)
Monday, February 04, 2008
Opgenomen!!
Ladies and Gentleman, This is Tamara speaking!
On behalf of Judith, I'll let you know the following:
Voor de verandering is dit keer eens Judith opgenomen!! Vanaf vrijdag mocht zij een plaatsje bezetten in het UMC. Nou verveelt zich zij daar door aangezien er door overbevolking van CF-ers in ziekenhuizen momenteel geen laptop meer beschikbaar was (wel een kaart, maar daar doe je niet zo veel mee zonder laptop) Daarom roep ik jullie op Judith zoveel mogelijk kaarten te sturen om haar kamer wat op te vrolijken!!
Haar adres is:
UMC Utrecht, AZU
t.n.v. Judith Magdelijns
B3West, kamer 30
Postbus 85500
3508 GA Utrecht
xxx Tamara 
Subscribe to:
Posts (Atom)