...when you're having fun

Een beetje cliché uitspraak, maar des te meer waar. Mijn ziekenhuisopname 2 weken geleden valt natuurlijk niet onder het kopje 'fun', maar het feit dat de antibiotica dit keer erg goed aanslaat weer wel.

Waar ik dat aan merk? Veel lage suikers (en hypo's) in de afgelopen week en een weegschaal die in slechts 2 weken 2 kilo extra laat zien. Aan de ene kant natuurlijk goed (ik zit weer op mijn streefgewicht), maar aan de andere kant ook jammer. Nu moet ik de vette en zoete tussendoortjes weer laten staan (of in ieder geval verminderen). Want met de zomer (en het strand en de zee en de zon, etc.) in het vooruitzicht wil ik mijn streefgewicht ook weer niet voorbij schieten. Mijn (nu te grote) bikini's/broeken/etc. heb ik namelijk netjes onder- en achterin de kast opgeborgen en wil ze daar graag houden.

Daarnaast lijkt het erop dat het echt zomer begint te worden. En laat dat nou net mijn favoriete seizoen zijn. Zon, zee en strand zijn wat mij betreft nog steeds een top-combinatie. Laat het kweken van het bruine huidje maar beginnen! Uiteraard met de hulp van beschermingsfactortje 30, want de bijwerkingen van de antibiotica zijn niet te onderschatten.

Net als vorig jaar viel mijn ziekenhuisopname vlak voor een optreden met het orkest (waar ik inmiddels al 3,5 jaar in meespeel). En net als vorig jaar gooide dat uiteraard geen roet in het eten. Afgelopen vrijdag speelden we op het HOT-festival met liedjes als Signed, sealed, delivered, Lady Marmalade en Don't stop 'till you get enough waarbij enkele zangeresen het vocale gedeelte voor hun rekening namen. Het feit dat Michael Jackson toevallig die ochtend wereldnieuws was, was natuurlijk geen reden om dat liedje niet uit te voeren.

Het was (wederom) een erg geslaagde avond ook al liep alles bij elkaar 1,5 uur uit. Aangezien wij als laatste zouden optreden lag erg laat in bed. Helaas heb ik dit weer gelijk gemerkt en dus lange nachten gemaakt plus enkele middagdutjes.

Komende week zal vooral bestaan uit nog meer dutjes en stage. Ook al duurt mijn stage erg lang en wordt het daardoor vermoeiend, blijft het wel leuk om te doen. Het zorgt ook voor een mogelijkheid voor extra uitjes, want daardoor ga ik donderdag naar de opnames van De Zomer Draait Door. Ik ben benieuwd!

Vrijdag dus een nieuwe post, met hopelijk foto's van HOT en het verhaal van de donderdagavond

Still alive (and kicking ;> )

De afgelopen tijd had ik niet zoveel energie en zin om te schrijven. Eerst stak (wederom) een verkoudheid de kop op, die vervolgens overlapt werd door een gekneusde rib (1 keer raden waardoor...) en als tweede gevolg een ontsteking in mijn longen. Dat laatste is behandeld met orale antibiotica die, wonder boven wonder, aansloeg en waardoor ik nu al 9 weken! uit het ziekenhuis ben gebleven.. Alleen moet je niet vragen hoe. Veel uren daarvan heb ik op de bank gelegen en vooral heel veel en lang geslapen. (Gelukkig ligt die nieuwe matras erg lekker ;> ). Natuurlijk heb ik wel eens de mogelijkheid gehad om een blog te schrijven, maar mijn creativiteit was ver te zoeken.

Afgelopen week is de eerste in 2 maanden geweest, waarin ik de energie had om elke dag naar stage te kunnen gaan. Moe blijf ik helaas wel, en ook het hoesten steekt alweer de kop op. Daarentegen waren mijn fysioresultaten gisteren zeer boven mijn verwachting, waar ik weer een energiestoot van kreeg.

Ook heb ik sinds 2 weken een electrische fiets. Deze was eerst van Tamara, maar die kan hem nu echt niet meer gebruiken. Na de aanschaf van een nieuwe accu kon ik de fiets dan eindelijk mee naar Den Haag nemen. En oh, wat rijdt hij heerlijk! Zonder moeite fiets ik weer: in wind, in weer, over heuvels en door dalen. Met mijn oude fiets kwam ik op dat soort momenten niet eens meer vooruit en dat was erg frustrerend. Ik moet namelijk niet zoveel hebben van het openbaar vervoer (lees: tram en bus). Altijd moet ik wachten, aangezien die dingen voor mijn neus wegrijden.

Het feit dat ik weer zin had om een blog te schrijven heeft alles te maken met een link naar een filmpje die op de site van longtransplanatie.nl stond. Niet alleen een positieve uitvinding, maar ook nog eens heel bizar om te zien.

Let me see that!

Nog 1 dag

Nog 1 dag, dan mag het infuus eruit. Geen gedroom meer over naalden die uit mijn port-a-cath gaan, geen vervelende slangetjes (plus kraantjes en aansluitingen) meer waarop ik 's nachts ga liggen en dus een afdruk in mijn rug krijg (naast dat het pijn doet) en niet meer om 11 uur 's avonds naar bed en 7 uur 's ochtends weer op om antibiotica te wisselen, terwijl je je rust al zo hard nodig hebt. Niet alleen vanwege het feit dat je 'zieker' bent dan normaal, maar ook vanwege de bijwerking van de antibiotica die voor (in mijn geval) heel erge moeheid zorgt. Zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt.

Als klap op de vuurpijl heb ik afgelopen zaterdag een nieuw matras gekocht. De vorige was helemaal doorgezakt en nog geen 4 jaar oud! Toch voldeed hij al aan de eisen van een doorgezakte matras.
Zeker 1 keer per week kreeg ik nu last van mijn onderrug en ging slapen zo mogelijk nog minder goed, waardoor ik weer erg moe wakker werd.

En ook al had ik afgelopen nacht nog infuus; ik sliep al heerlijk!

Dus: een nieuwe matras, geen infuus en geen hoestbuien meer 's nachts. Wat zal ik een energie opbouwen komende week!

Late post - Twan

Afgelopen donderdagavond was het zover! Na 4 jaar en 244 dagen (waarvan 3 maanden op High Urgent International) kwam het verlossende telefoontje voor Twan. Twee nieuwe longen waren er voor hem beschikbaar. De operatie is geslaagd en sindsdien hij bezig met zijn herstel. Op zijn eigen manier natuurlijk ... ;). Lees de meest recente berichten op zijn blog, bijgehouden door zijn broertje Mark.

Ik gun het niemand om zolang te moeten wachten op nieuwe longen. Dus vraag ik nogmaals: Heb jij nu al je donorformulier ingevuld?

(Of misschien werkt de Peter Powers manier beter ;)

"Slaap. Nu tel ik tot drie. Bij drie word je wakker en vul je het donorformulier in, optie 1, in.

1, 2, 3..."

En.... heeft het gewerkt?)

Auw

Ik ben voor je gevallen
gevallen op straat
Ik zag je mooie ogen
maar de stoeprand te laat

Oke, het waren niet de mooie ogen die mij deden vallen. Maar toch ben ik gevallen, bovenop mn knieen en handen. Die nu dus, als gevolg, mooi dik en blauw zijn met een korstje erop (de knieen tenminste).
Wat er nu precies is gebeurd? Waarschijnlijk zijn mijn spieren gewon verzwakt door het ziekenhuisbezoek of stapte ik verkeerd, waardoor ik door mijn enkel ging en zeer oncharmant op straat belandde. En loop ik vandaag en morgen iets minder soepel.

Gelukkig scheen het zonnetje!! (Think positive, think positive)

Ken je dat?

Ken je die mensen die zo verstrooid zijn dat ze hun bril zoeken, terwijl die op hun hoofd zit?

Nou zoiets had ik vanmiddag. Nadat ik 5 minuten bezig was met het zoeken naar mijn rechtersok, en maar níet kon begrijpen waar die nou gebleven was, kwam ik erachter dat ik m al aangetrokken had...

Ehh, ja... Verstrooid was het toch?

Lui

Elke dag vind ik wel iets om over te schrijven. Dan bedenk ik in mijn hoofd al hoe ik het die avond op mijn blog zal zetten. Toch is er de afgelopen 2 weken niks hier terecht gekomen, omdat ik (blijkbaar) liever andere dingen doe, zoals doelloos surfen of MSN-en.

Toch heb ik de afgelopen week leuke (en minder leuke) dingen meegemaakt. In vogelvlucht:

• (Uiteraard) van het zonnetje genoten
• Op date geweest
• Nog een keer op date geweest (met dezelfde persoon, de eerste date beviel wel ;-) )
• Projectjes op mijn stage (tevreden) afgerond en nieuwe opgestart
• Sushi gemaakt met een vriendin. Voor de 1e keer en ze lukten allemaal! Zonder matje :)
• Afgelopen maandag opgenomen in het UMCU, 1.5 week na het einde van de orale kuur
• Momenteel alweer aan het opknappen, dus morgen richting huis
• Een vader die per ongeluk op de alarmknop drukt, want 'die is toch ook rood, net als het knopje van het belletje'. Wat als gevolg heeft dat ik ontdek dat de verpleging wel snel kán zijn. Goed om te weten voor de volgende keer.
• De vriend (van de dates) die het ook wel leuk lijkt om op de alarmknop te drukken, en daarom maar (per ongeluk?) tegen de alarmbel in de lift gaat staan.
• Mijn nieuwe laptop net op tijd binnen gekregen, zodat die mee kon naar het ziekenhuis. Heerlijk, zo'n eigen laptop!
• De slagroomtruffels van het winkeltje in het UMCU

Dat was het wel zo'n beetje. De reden dat ik naar het ziekenhuis moest was de alombekende: meer hoesten, erg veel sputum en erg benauwd op de fiets: zodanig dat ik met enige windkracht niet eens meer vooruit kwam. Niet erg prettig dus... In tegenstelling tot veel anderen schrijf ik in het ziekenhuis juist niet veel, omdat er toch niet veel gebeurd. Behalve dan die alarmknop :D.

Momenteel gaat het gelukkig weer een stuk beter. Ik slaap 's nachts goed (voor het eerst sinds maaaanden), heb hier in het ziekenhuis nog geen hoestbuien gehad en het slijm is een stuk minder en minder groen. Goeie tekens dus en omdat ik volgens de cijfertjes ook niet zo erg ziek was, hoef ik maar 2 weken infuus dit keer. Hopelijk kan ik daarna dan echt van de lente genieten!