Familieweekendje

Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik weer eens bij mijn ouders. Mijn zusje geknuffeld die ik alweer 4 weken niet had gezien en ook mijn oudere zus die ik nóg langer niet had gezien. Ook mijn ouders vonden het natuurlijk weer erg gezellig dat ik er weer even was. Mijn vader zie ik hier in Den Haag natuurlijk elke week nog 1 of 2 keer, maar mijn moeder niet dus die knuffel ik altijd even extra.

Op zaterdag kreeg mijn moeder het lumineuze idee om foto's van ons 6-en te maken, want het komt niet vaak voor dat we allemaal tegelijk thuis zijn.

Ziehier het resultaat:

De 4 zussen

1 vader, 4 dochters

En iedereen

Met Myriam, Suzanne, Tamara en mijn moeder

Het einde in zicht

Na ruim 1,5 week in het ziekenhuis gespendeerd te hebben is het morgen zover: Ik ga naar huis! Ik moet wel de volle 3 weken antibiotica af maken, dus dat wordt nog iets meer dan een week thuis. Maar daar gaan we niet over zeuren. Thuis ben ik weer lekker tussen mijn eigen spulletjes, kan ik naar mensen toe i.p.v. dat ze naar mij moeten komen en kan ik hopelijk weer wat conditie opbouwen (al heb ik hier bij de fysio ook flink wat gedaan). Last but not least: ik kan weer heerlijk voor mezelf koken. Geen lauwe, slappe groentes meer, geen weke rijst die eruit ziet als (vul zelf in) en geen verkeerde gerechten meer:

"Ik had vis (met rijst en boontjes) aangekruist en heb nu kip gekregen? Ik eet geen vlees..."

"Ja, vreemd, ik zal even bellen met de keuken"

....

"Ja, de vis was op, daarom hebben ze je kip gegeven. Maar nu maken ze een extra quorn knoedel klaar en die krijg je zometeen".

Dus wat krijg ik vervolgens? Een geheel nieuw gerecht dat standaard wordt bijgemaakt voor vegetariers als er (weer) iets mis is gegaan => Worteltjes met aardappels en een eierpannekoek.
Dan vraag ik me toch af: "Waar is het misgegaan met de communicatie?"

Achja, gelukkig is dat morgen over en zullen mijn blogs weer zonnig en fris en vrolijk worden :) zonder depressieve berichten from le hospital.

Wauw!

Waarom heeft niemand mij verteld dat hier zulke knappe verplegers rondlopen?

Ah, hij schijnt van boven te komen...

Tamara-Judith hutspot 2

(Privé-nummer belt)

"Met Judith Magdelijns"

"Hallo, met ... (verstond ik niet) van het CF-centrum. Ik bel even over de afspraak van as woensdag"

"Huh, had ik een afspraak dan, of heb je die zojuist gemaakt?"

"Nee, die heb ik net gemaakt, of kan je dan niet?"

"Uhm, nou, ik lig in het ziekenhuis, dus dat is geen probleem, maar daarom enige verwarring. Moet je niet toevallig Tamara hebben? Ik weet dat die zou bellen vandaag"

"Ohhh, jaaa, nou je het zegt. Nu herinner ik me ook dat jij inderdaad in het ziekenhuis ligt. Ja, ik kreeg van Evelien door dat jij had gebeld en ik je met dit bericht terug moest bellen, vandaar"

"Nou, ik zou het eens bij Tamara proberen. Doeii"

Dus...

Het een is de ander niet

Elke ziekenhuisopname is weer anders. Knapte ik bij alle vorige opnames snel weer op, deze keer laat het effect van de antibiotica wat langer op zich wachten. Ik ben nog steeds erg benauwd voor mijn doen, het hoesten gaat nog zwaar en het slijm ophoesten zo mogelijk nog zwaarder. Sinds gisteren heb ik ook pijn links boven in mijn borst/ long, daar wordt vanmiddag nog een longfoto van gemaakt, om er zeker van te zijn dat er niks geks aan de hand is.
Ook heb ik alle vorige keren 1 van de antibiotica's continue gekregen (24/7) en de andere antibiotica in giften (3 keer pd). Waarom ik ze nu beide in giften krijg (3 keer pd) weet ik niet. Ik heb om opheldering gevraagd bij de dokters, dus ik wacht nog op antwoord.

Both dokters en verpleging blijven elke dag elkaar afwisselen. De dokter die mij maandag heeft opgenomen, was nieuw, maar niet dezelfde als die ik vandaag heb gesproken. Ook bij de verpleging heb ik nog maar 1 nieuw gezicht gezien.
Verder heb ik om dezelfde maatschappelijk werkster gevraagd als die Tamara heeft en die heb ik zowel gisteren als vanochtend gesproken. Tamara had gelijk: zij is heel anders en prettiger.

Niet alles verandert. De fysio laat nog steeds dagen op zich wachten (ik heb gelukkig inmiddels wel een loopband gekregen) en de dietiste is ook een vertrouwd persoon. In tegenstelling tot andere CF-ers heb ik geen extra hapjes en sondevoeding nodig (ik zou nog dik worden), maar eet ik wel graag fruit en vis. Dat eerste is zowiezo minimaal aanwezig en al helemaal niet op de afdeling, en het laatste wordt automatisch uit je menu geschrapt als je aangeeft vegetarier te zijn. Dus dan ben je erg blij een dietiste te hebben, die voor je regelt dat je dat wél te eten krijgt.

Net als alle andere opnames heb ik weer erg het gevoel dat ze (de dokters) me ofwel met Tamara vergelijken, ofwel me met haar verwarren. Ontkenning alom: "Nee, dat is niet waar, dat doen we niet, etc..., maar als de dokter, die je in het volwassen ziekenhuis nog maar 1 keer tijdens een opname hebt meegemaakt, zegt dat hij je 'echt wel slechter heeft meegemaakt', begin je toch te twijfelen.

Maar als je bij opname gevraagd wordt of je voor een antibiotica kuur of een screening komt, je later te horen krijgt dat er in de computer staat dat je in plaats van op 22 oktober, op 21 oktober 1986 geboren bent en dat je volgens de invoering van gegevens op de longtransplantatielijst staat, weet je het zeker: Je bent weer verward met Tamara... (alhoewel zij ook écht op 22 oktober jarig is).

Opname

Goed, er zijn dan eindelijk genoeg mensen ontslagen om een plekje voor mij te creeren. Vanmiddag wordt ik opgenomen in het ziekenhuis. Nou maar hopen dat die kuur me weer op hetzelfde niveau kan brengen als 2 maanden geleden. Ik ga er van uit. Wat jij? ;-)

Wat is dat toch?

Waarom gaan mensen ervan uit dat je achter de deur staat te wachten tot er eindelijk iemand aanbelt? Het is al regelmatig gebeurd dat ik mij ophijs uit mijn stoel en dat er al weer aan wordt gebeld, terwijl ik nog naar de deur toe loop! Of dat mensen een tweede keer aanbellen (5 seconden na de 1e keer) en gelijk daarna op het raam gaan kloppen.

Vorige week woensdag lag ik bijvoorbeeld lekker een dutje te doen op de bank, toen er aangebeld werd. Ik slof naar de deur, maar bij het opendoen staat er niemand. Ik keek nog even links en rechts, maar nee, niemand te bekennen. Lig ik net weer 5 minuten op de bank, wordt er weer aangebeld. Weer naar de deur, opendoen en nee: er staat weer niemand! Zou het belletje trekken misschien weer 'in' zijn? Ik nestel mij weer lekker op de bank, maar van slapen kwam niks meer terecht, zo gespannen ben ik op die bel. En ja hoor, daar gaat ie weer. Dit keer schiet ik echt naar de voordeur toe en wanneer ik die open doe, staan de aanbellers alweer op het punt om weg te lopen.

"Ah, u bent wel thuis"

"Heeft u net ook al 2 keer aangebeld?"

"Ja, dat klopt"

"Als u me de volgende keer nou even de gelegenheid geeft om open te doen..."

Het bleek een oudere man te zijn die zijn sleutel was vergeten en een stopcontact nodig had. Prima, maar blijf de volgende keer dan wel iets langer voor de deur staan...

De tweede keer dat ik me er echt erg aan ergerde was afgelopen vrijdag. Na het concert 's ochtends was ik in slaap gestort. Na ongeveer een kwartier wordt er aangebeld. Ik twijfelde of ik open zou doen (moe, kleren aan moeten doen) of dat ik gewoon even net ging doen of ik niet thuis was. Terwijl ik daarover nadacht werd er waarempel al weer gebeld met gelijk een tik op het raam! Toen besloot ik om niet open te doen. Iemand die zo ongeduldig is, kan het van mij bekijken.

Nu zit ik me echter te bedenken of ik niet beter open had kunnen doen. Wat nou als het de colistine-aflevering was geweest? De postbode hier is namelijk ook heel goed in het níet afgeven van briefjes als hij het pakketje bij de buren heeft afgeleverd...