Voor een dichte deur staan

Ik stond buiten afscheid te nemen van een vriendin, zonder sleutels en mobieltje uiteraard. Opeen was er een windvlaag (de achterdeur stond open) en de voordeur sloeg dicht. Daar stond ik dan, letterlijk voor een dichte (voor)deur van mijn eigen huis zonder sleutels, telefoon of schoenen. Gelukkig waren de buren wel thuis en zo ben ik via hun terras over het hekje weer naar de mijne geklommen. Anders had ik door de struikjes en over stenen moeten klimmen en dat doet toch wel pijn zo zonder schoenen. Vanaf nu heb ik altijd mijn sleutels in mijn broekzak!

Die Schweiz

Jej, ik ga weer vliegen! Een nieuw ticket is geboekt en wel van 2 tot 7 juli. Dan ga ik een goeie vriend (Robert-Jan) van mij op zoeken die in Zurich zijn afstudeerstage doet. Zin in!! (^_^)

Zwitserland: here I come!!

Of moet ik dan zeggen: (Die) Schweiz: hier komm' ich! Haha

(Het huis van Le Corbusier)

Eneco Klote Zon

Haha, echt geweldige reclame vind ik dit :D

Driving me nuts

Waar die uitdrukking vandaan komt? Geen idee. Wat ik wel weet is dat ik gek wordt van mijn lichaam dat al loopt aan te klooien sinds ik terug ben uit Nieuw-Zeeland. Gek wordt ik van het hoesten 's nachts, die me de volgende ochtend doen voelen alsof ik een halve marathon heb gelopen. (Was dat maar waar...). En gek wordt ik van de strakke band die ik om mijn borst lijk te voelen als ik bijv. op de fiets stap. Ook wel benauwdheid genoemd. Die Tavanic mag van mij snel gaan werken, anders... Het welbekende ziekenhuisliedje, denk ik.

En ik hou niet eens van noten

(Van de site NatalieDee.com)

Lunchen

De directeur van de OB links naast je, de directeur van het Haags Historisch Museum schuin tegenover je en een 2e Kamerlid een stukje verderop.
Ik ben bij een bijeenkomst om te praten over de komende Ooievaarsdag, maar het codewoord blijkt vooral 'netwerken' te zijn. En dan is het toch wel erg lastig als je linkeroor het maar half doet. De directeur van de OB moet me beide keren aanstoten als hij begint te praten. Tsja, normaal hoor ik nog wel geluid aan de linkerkant als iemand wat zegt, maar als er aan mijn rechterkant ook nog allemaal mensen zitten te roezemoezen, wordt het toch wel lastig. Uiteindelijk heb ik nog een aardig gesprek gehad met de directeur (hij heeft ook hobo gespeeld! ;-) ) en met een hoop anderen die aan de tafel zitten.

Spannend van te voren, maar leuk achteraf.

Afgelopen week

Ik geloof dat ik me, sinds ik terug ben uit Nieuw-Zeeland, misschien 5 dagen echt goed heb gevoeld. Na de jetlag, benauwdheid, ciproxin en verkoudheid is de lucht nog steeds niet opgeklaard.

Vorige week was ik op controle bij de dokter, toen voelde ik me aardig goed. Een beetje hoesten, nog steeds de naweeen van de verkoudheid (die inmiddels al 2 weken bezig was), een beetje gerommel in mijn darmen, maar verder gewoon fit en een FEV1 (longinhoud) van 63%. Die is sinds ik in het volwassenziekenhuis zit dus nog helemaal niks naar beneden gegaan. Dat was wel weer fijn.

Afgelopen zaterdag begon het gerotzooi in mijn longen toch weer. Op het moment dat ik begin met hobospelen begint het pijn te doen in mijn linkerlong. Een stekende pijn die vooral opspeelt als ik inadem of krachtig op mijn hobo blaas. Mijn routine is altijd: Even 2 dagen aankijken of het overgaat, en anders de dokter bellen. Maandag voelde ik er inderdaad al gelukkig bijna niks meer van. 's Avonds bij het slapengaan begin ik te hoesten. Niet eventjes, geen half uur, maar de hele nacht! Ik heb misschien een uurtje of 2 geslapen in totaal. Vermoeiend!!

Uiteraard wil ik ook zien of dit uit zichzelf overgaat (uhuh). Dinsdagavond had ik immers deel 2 van de portretfotoworkshop in Amsterdam, samen met Tamara. Bij het 1e gedeelte (2 weken geleden) hadden we tips en informatie gekregen over hoe je dat het beste kon aanpakken. Daarna hadden we 2 weken om zelf foto's te maken en de beste daarvan mee te nemen naar de workshop. Dit wilde ik natuurlijk niet missen, dus nog even geen telefoontje naar het UMC. De avond was heel leuk, goed om te zien hoe anderen het hadden gedaan en weer veel nuttige tips waarom iets goed, of minder goed, was. Vantevoren hadden we bij mijn neef gegeten en daarna zouden we er ook blijven slapen. Zijn vriendin kwam om een uur of 12 thuis, dus dat werd ook weer een late nacht. Gelukkig hoefde ik dit keer veel minder te hoesten.

Toch heb ik vanochtend de dokter gebeld. Het hoesten blijft wel, ook komt er heel veel naar boven en is het vrij taai. Dit keer krijg ik niet de aloude, welbekende ciproxin, maar een (voor mij) nieuw middeltje: Tavanic. Dit schijnt én de Pseudomonas én de Stafylokokken aan te pakken. Ik ben benieuwd...

Mijn besproken foto

Daarnaast ben ik natuurlijk ook weer bezig met school. Vorige week een presentatie over de BBC gehouden en afgelopen week onderzoek gedaan naar het probleem van bloeddonors in Nederland. Heel interessant, al zeg ik het zelf (^_^).

2e Pinksterdag

Tweede Pinksterdag heb ik op de boot doorgebracht. Heerlijk!! Tamara had meegedaan aan een prijsvraag van de NCFS en had een vaartrip voor 10 personen gewonnen, op de Meander.

Tien mensen is een hoop, maar wij hebben gelukkig ook een grote familie. Mijn ouders, Tamara (natuurlijk) en Rick, Myriam en Harry, mijn opa en oma en Suzanne en ik. Laatstgenoemden moesten het helaas zonder hun vriendje doen... Twee hele aardige mensen, die een boot hebben gekocht, helemaal opgeknapt, er in gaan wonen en vervolgens op het idee komen om tochten te organiseren voor chronisch zieken en gehandicapten en hun familie. Echt geweldig!! (Als je er meer over wilt lezen, kijk dan op hun website)

We hadden natuurlijk ook super geluk dat het zulk prachtig weer was. Mijn gezicht was weer lekker rozig toen de dag voor bij was en ik moest heel hard mijn best doen niet in de trein in slaap te vallen. Ik zou mijn overstaps maar missen...

De boot vertrok uit Amsterdam en voer in ongeveer 2 uur naar Volendam. Daar was niemand nog ooit geweest (behalve mijn vader), dus dat was een leuk doel. Zelf mochten we de boot ook nog besturen als we dat zouden willen, dus Tamara liet zich dat geen 2 keer zeggen. Ook Suzanne, Rick en mijn opa hebben het stuur even overgenomen. Zelf was ik lui en heb ik alleen maar in de zon gelegen (^_^).

In Volendam aangekomen kregen we eerst een lunch aangeboden en daarna hadden ze een verassing. Ze boden aan dat we met zijn allen in klederdracht gefotografeerd zouden worden. Dit laten wij ons natuurlijk geen twee keer zeggen, dus iedereen (behalve Myr en Har) is zo gek geweest om zich in die ouderwetse kleren en klompen te hijsen. Ach, vroeger hield ik ook al van verkleden (^_^).

Het resultaat is (vind ik zelf) een erg leuke foto geworden. Vooral mijn opa en oma kunnen het goed hebben ;)

Op de terugweg hebben wij weer van de zon genoten. Op een gegeven moment werd het toch wel echt heel warm en er waren echt honderden vliegjes op de boot terecht gekomen die vervolgens overal zaten. Overboord springen mocht niet, maar gelukkig had hij wel een 'tuin'slang, waardoor we toch lekker even hebben kunnen afkoelen en heel vliegjes gedood hebben. HAH

Wat is varen toch een geweldig iets (^_^)